КАЗАЛЬНІЦА — глядзi амбон.

КАНЕЛЮРЫ — вертыкальныя жалабкі на ствале калоны або пілястры.

КАНСЕКРАЦЫЯ — асвячэнне касцёла біскупам.

КАКОШНІК — паўкруглая ці кілепадобная несапраўдная закамара, якая мае дэкаратыўнае значэнне. Найбольш характэрны для рускага культавага дойлідства 16—17 ст. Часта размяшчаліся ярусамі каля асновы шатроў і барабанаў купалаў культавых будынкаў. На Беларусі вядомы з 12 ст., пашыраны ў 2-й палавіне 19 —пачатку 20 ст. ў архітэктуры псеўдарускага стылю.

КАНСОЛЬ — выступ у сцяне ці замураваная ў яе адным канцом бэлька, якая падтрымлівае карніз, балкон, скульптуру і інш.

КАНСТРУКТЫВІЗМ — кірунак у архітэктуры, пашыраны ў 1920—30-я гг. У яго аснове — мастацкая выразнасць спалучэнняў жорстка геаметрызаваных аб'ёмаў і лаканічных форм, максімальная мэтазгоднасць планіро-вачных і функцыянальных вырашэнняў і канструкцый. У архітэктуры будынкаў кантрастнае спалучэнне глухіх паверхняў сцен з вялікімі плошчамі зашклення, плоскія дахі, гарызантальныя вокны, адкрытыя канструкцыі і інш.

КАНФЕСІЯНАЛЬ (спавядальня) — элемент касцельнага начыння, прызначаны для здзяйснення хрысціянскага таінства — споведзі. Пераважна размяшчалася каля сцяны нефа.

КАНЦЭЛЬ — агароджа, якая ў інтэр'еры касцёла аддзяляе апсіду ці прэсбітэрый.

КАПІТУЛА — агульны сход кіраўніцтва ордэна і прадстаўнікоў кляштараў.

КАПІТЭЛЬ — пластычна вылучаная верхняя частка вертыкальнай апоры (пілона, калоны, слупа, пілястры), якая перадае нагрузку ад верхняга перакрыцця (архітрава, бэлькі).

КАПЛІЦА — невялікае культавае збудаванне, якое не мае асобнага памяшкання для алтара. Будаваліся пераважна ў гонар нейкай падзеі царкоўнага або дзяржаўнага жыцця. Магнаты і шляхта ставілі капліцы для малітвы і пахаванняў пры сваіх дварах, на могілках. Невялікія, звычайна драўляныя капліцы ставілі пры гасцінцах, мастах, бродах.

КАРАБЕЛЬ — глядзi неф.

КАРМЕЛІТЫ — манахі каталіцкага жабрацкага ордэна, заснаванага каля 1154 г. ў Палесціне. У канцы 14 ст. з'явіліся ў Польшчы, адкуль праніклі на Беларусь. У сярэдзіне 19 ст. іх кляштары закрыты.

КАРТУШ — упрыгожанне ў выглядзе мастацкі акаймаванага шчыта або паўразгорнутага скрутка, на якім адлюстраваны герб, эмблема, надпіс.

КАРЫНФСКІ ОРДЭР — адзін з трох асноўных грэчаскіх архітэктурных ордэраў. Дэкаратыўна насычаны, надзелены лёгкімі прапорцыямі.

КЕСОНЫ — квадратныя ці шматгранныя нішы-паглыбленні на столі, арке ці скляпенні, якія прызначаюцца для аблягчэння канструкцыі перакрыцця, паляпшэння акустыкі памяшкання, дэкаратыўнага аздаблення.

КІВОРЫЙ — фігурнае купальнае завяршэнне вежы храма.

КЛАСІЦЫЗМ — стыль у еўрапейскім мастацтве ў 17 — 1-й палавіне 19 ст. У архітэктуры Беларусі выявіўся ў канцы 18 ст. Заснаваны на творчай перапрацоўцы антычнай ордэрнай сістэмы. Архітэктуры ўласцівы строгія сіметрычна-восевыя кампазіцыі і формы, стрыманасць дэкаратыўнай аздобы.

КЛЯШТАР — каталіцкі манастыр.

КОНТРФОРС — мураваная папярочная сценка, вертыкальны выступ ці рабро, якія ўзмацняюць сцяну пабудовы ў найбольш напружаным месцы; канструкцыя, якая гасіць ціск распору ад скляпення, ціск грунту на падпорныя сценкі. Найбольш распаўсюджаны ў гатычнай архітэктуры.

КОНХА — паўсферычны кулал, які перакрывае паўцыліндрычнае ў плане збудаванне (апсіду) ці арачную нішу (эдыкулу).

КРАБ — дэкаратыўная дэталь у выглядзе стылізаванага лісця ці кветак на шчытах, вімпергах, фіялах і іншых эле-ментах гатычнага будынка.

КРАНШТЭЙН — выступ у сцяне (часта з дэкаратыўнымі завіткамі або інш. ўпрыгожаннямі), які падтрымлівае карнізы, балконы і інш. Разнавіднасць — мадульён.

КРЫПТА — скляпеністае падземнае, звычайна пад апсідай, памяшканне для ганаровых пахаванняў, можа быць у капліцы.